ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΑΣ Η ΖΩΗ ΜΑΣ
επικοινωνία:xampilidis@hotmail.com
Αυτό το blog έχει σχέση με το ΘΕΑΤΡΟ κάτι το οποίο γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα και συνεχίζεται να εξελίσσεται μέχρι σήμερα.
Στην αρχαία Ελλάδα με τις αρχαίες τραγωδίες του Ευριπίδη του Σοφοκλή και του Αισχύλου.
Ενώ σήμερα με το σύγχρονο θέατρο.
Επίσης προσωπικά συμμετέχω σε έναν μικρο θίασο. Οπότε θα σας παρουσιάζω την δουλειά του θιάσου μας (μικρός ασήμαντος αλλά εξαιρετικός).
Από το 2008, ο Διεθνής Οργανισμός για το Θέατρο στην Εκπαίδευση IDEA (International Drama/Theatre & Education Association) έχει ορίσει την 27η Νοεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση (IDEA Day) και καλεί τα μέλη του αλλά και όλους όσοι εμπλέκονται με το θέατρο, το εκπαιδευτικό δράμα, το θεατρικό παιγνίδι σε οποιαδήποτε διαδικασία τυπικής ή μη τυπικής εκπαίδευσης να το γιορτάζουν με εκδηλώσεις, παραστάσεις, παρεμβάσεις σε σχολεία κάθε βαθμίδας κ.ά..
Μήνυμα
Θάρρος για παιχνίδι
Τα ΜΜΕ μάς φέρνουν άσχημα, οδυνηρά νέα για άσκοπους θανάτους, για αναταραχές και σκοτεινές προθέσεις. Όλο το εικοσιτετράωρο οι ειδήσεις εισβάλλουν στη ζωή μας και διαταράσσουν το αίσθημα ασφάλειάς μας.
Ως μέλη του Διεθνούς Οργανισμού για το Θέατρο/Δράμα στην Εκπαίδευση (IDEA) είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι, καθώς κυλά η ζωή των ανθρώπων, υπάρχουν ιστορίες που είναι σημαντικό να ειπωθούν, και ότι το θέατρο στην εκπαίδευση αποτελεί έναν άριστο τρόπο θεραπείας και ανακούφισης των ανθρώπων που ταλαιπωρούνται. Δεν μπορώ να ξεχάσω τις παραστάσεις του «Θεάτρου Νέων του Μόσταρ» (στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη στη διάρκεια του πολέμου), τα μέλη του οποίου συνέχισαν να συγκεντρώνονται και να δουλεύουν, ενώ βόμβες έπεφταν έξω. Δεν μπορώ να ξεχάσω ούτε τον νεαρό σκηνοθέτη που η πρεμιέρα της παράστασής του Mercury Fur (του Phillip Ridley) συνέπεσε με το αιματηρό περιστατικό των πυροβολισμών στο Δημοτικό Σχολείο του Sandy Hook στο Connecticut. Απευθυνόμενος στο κοινό εκείνο το βράδυ είπε:
Το Mercury Fur είναι μια τραγωδία με τη θεατρική έννοια του όρου: μια διαδοχή γεγονότων που θα οδηγήσουν τους θεατές στην κάθαρση. Αλλά σήμερα, όπως τόσο συχνά συμβαίνει στη ζωή, βιώνουμε την τραγωδία χωρίς δομή, χωρίς νόημα. Το έργο που θα δείτε απόψε είναι σκοτεινό. Τόσο σκοτεινό ώστε να μπορέσουμε να διακρίνουμε πιο καθαρά μέσα του το φως που λάμπει. Ως καλλιτέχνες του θεάτρου, η δουλειά μας είναι να ψάχνουμε για κάτι πιο εφήμερο: το φως. Είναι καθήκον μας να ανοίγουμε δρόμους μέσα στο σκοτάδι.
Στον IDEA μοιραζόμαστε παρόμοιες μνήμες για να ησυχάσουμε έναν ανήσυχο κόσμο. Δεν υπήρξε ποτέ μέχρι τώρα άλλη εποχή που ο κόσμος να έχει πιο πολύ ανάγκη το θέατρο στην εκπαίδευση. Το θέατρο στην εκπαίδευση κρατά έναν καθρέφτη απέναντι στον κόσμο, που μας επιτρέπει να δούμε τους εαυτούς μας.
Το θέατρο στην εκπαίδευση δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να προβάρουν τα σημαντικά ερωτήματα και να τα αναπαριστούν μέσα από την ασφάλεια της φαντασίας. Το θέατρο στην εκπαίδευση είναι το φως μέσα στο σκοτάδι.
Το παιχνίδι είναι σημαντικό στη ζωή των παιδιών. Μέσα από το παιχνίδι οι νέοι μαθαίνουν να διερευνούν τον εαυτό τους, τις ζωές τους, τον κόσμο τους. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι το παιχνίδι είναι το ίδιο σημαντικό για κάθε άνθρωπο, όσων χρονών κι αν είναι και όπου κι αν βρίσκεται. Όσο σοβαρή και εστιασμένη σε προβλήματα κι αν είναι η ζωή κάποιου – και πράγματι αυτό συμβαίνει για πολλούς ανθρώπους που βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης φτώχειας ή αναγκάζονται να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς - εξίσου μεγάλη είναι και η ανάγκη να υπάρχει το γέλιο, το πείραγμα, και η συνεύρεση με άλλους ανθρώπους. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να βρούμε την ανθρωπιά μας, να καταλάβουμε τους εαυτούς μας και τον κόσμο γύρω μας. Το θέατρο στην εκπαίδευση συνιστά τόπο συνάντησης του ανθρώπου με τον άνθρωπο.
Στις μέρες μας, ως θεατροπαιδαγωγοί πρέπει να υψώσουμε τη φωνή μας για να υπερασπιστούμε το θάρρος που χρειάζεται για να παίξουμε. Πρέπει να υπενθυμίζουμε στον κόσμο την αξία του να υπάρχουν ευκαιρίες για αυτοσχεδιασμό και διερεύνηση ιδεών ως απάντηση σε αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν σε παγκόσμιο επίπεδο. Χρειάζεται να γράψουμε και να ανεβάσουμε έργα που να αντιμετωπίζουν τα ζητήματα και να προτείνουν απαντήσεις ανθρωπιάς σε ταραγμένες ζωές και περιστάσεις. Θα πρέπει να διδάσκουμε με στοχευμένη παιγνιώδη διάθεση. Πάνω απ’ όλα, θα πρέπει να επιτρέπουμε στα παιδιά μας να παίζουν.
Το θέατρο στην εκπαίδευση είναι η καλύτερη δυνατή απάντηση στις καθημερινές ειδήσεις.
Μονόλογος (μόνος+λόγος) ο λόγος που δεν απευθύνεται σε κανέναν. Ο μονόλογος είναι ένα μέρος του θεάτρου στον οποίο ο ηθοποιός μιλά στην ουσία με τον εαυτό του αλλά η φωνή του ακούγεται στο κοινό. λόγου χάρη: όταν θέλει να πει σε κάποιον κάτι πολύ σημαντικό και κάνει πάνω στην σκηνή μόνος του την πρόβα δηλαδή όταν ένα παιδί θέλει να ζητήσει κάτι από τον μπαμπά του ή από την μαμά του και κάνει πρόβα πως θα τους το πει. Σε πάρα πολλά θεατρικά έργα αρχαία και σύγχρονα υπάρχουν μονόλογοι ακόμα και σε τρεις γραμμές και αυτό θεωρείται μονόλογος. Οι μονόλογοι γίνονται υπέροχοι όταν ο ηθοποιός ξέρει να τους υποστηρίζει πάνω στην σκηνή. Μάλιστα οι μονόλογοι ζητούνται στις εισαγωγικές του εθνικού θεάτρου αλλά και σε κάθε δραματική σχολή.
Οι ανδρικοί μονόλογοιεδώ Οι γυναικείοι μονόλογοιεδώ
Σαν παραμύθι κύλησαν τα παιδικά χρόνια της Άννας και της Μαρίας Καλουτά. Με την κήρυξη της Μικρασιατικής Εκστρατείας ο πατέρας τους, ηθοποιός Στέφανος Καλουτάς, επιστρατεύτηκε ως έφεδρος αξιωματικός και βρέθηκε στη Σμύρνη να δίνει παραστάσεις για την ψυχαγωγία του ελληνικού στρατού. Η γυναίκα του, η Κατίνα Καλουτά, λόγω οικονομικών δυσκολιών, θεώρησε καλό να τον ακολουθήσει στη Σμύρνη. Κι έρχεται η Μικρασιατική Καταστροφή. Ο Στέφανος Καλουτάς πιάνεται αιχμάλωτος από τους Τούρκους (αργότερα απελευθερώθηκε και πέθανε από φυματίωση στην Κατοχή) ενώ η Κατίνα χάνει το ένα της κορίτσι, τη Μαρία, πάνω στον πανικό που επικράτησε εκείνες τις μέρες στη Σμύρνη. Επιστρέφει στην Αθήνα μόνο με την Άννα κι αρχίζει ο αγώνας για την επιβίωση. Με τη μεσολάβηση του Σωματείου Ηθοποιών παίρνει απ’ το κράτος ένα μικρό βοήθημα, ως γυναίκα αιχμάλωτου αξιωματικού, βολεύεται σε μια καμαρούλα και ξεκινάει την παλιά της τέχνη, να ράβει κεντήματα, νύχτα μέρα με το φως ενός κεριού, γεγονός που ίσως συνετέλεσε στην κατοπινή πρόωρη τύφλωσή της. Κι αρχίζουν οι συμπτώσεις. Στο ίδιο σπίτι μένει ένας ηθοποιός, ο Κώστας Πομώνης. Μια μέρα ο Πομώνης βλέποντας τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης της Κατίνας Καλουτά, αποφασίζει να την συστήσει στην Μαρίκα Κοτοπούλη, με την οποία συνεργαζόταν. Γνώριζε ο Πομώνης την ευκολία με την οποία βοηθούσε η Κοτοπούλη άτομα που είχαν ανάγκη για βοήθεια. Η Κοτοπούλη αλλά και η οικογένεια Μυράτ συμπόνεσαν την άτυχη γυναίκα και πρόσφεραν στοργή και αγάπη τόσο στην ίδια όσο και στην κόρη της. Δεύτερη σύμπτωση: Ένας άλλος ηθοποιός, φίλος του Στέφανου Καλουτά, ονόματι Φραγκόπουλος, βρισκόμενος στη Χίο, ανακαλύπτει εκεί το χαμένο παιδί, την Μαρία! Την είχε σώσει απ’ την καταστροφή ένας Έλληνας φαντάρος και την είχε φέρει στη Χίο όπου την πούλησε (!) για 300 δραχμές σε ένα άτεκνο ζευγάρι, πρόσφυγες από τη Σμύρνη. Αμέσως ο Φραγκόπουλος στέλνει τηλεγράφημα στο Σωματείο Ηθοποιών στην Αθήνα, στο οποίο γράφει πως βρήκε την κόρη του Καλουτά. Το Σωματείο ειδοποιεί την Κοτοπούλη κι αυτή λέει τα ευχάριστα στην Κατίνα Καλουτά. Η επιστροφή της Μαρίας όμως δε θα είναι εύκολη υπόθεση καθώς η Κατίνα Καλουτά δεν είχε χρήματα να πάει στη Χίο. Τελικά, μετά από μεσολάβηση της Κοτοπούλη, πήγε στη Χίο, χρειάστηκε μάλιστα να πληρώσει 250 δραχμές στο ζευγάρι ώστε να πάρει πίσω το παιδί της και έτσι τα αδέλφια σμίγουν επιτέλους. Εννοείται πως η αγκαλιά της Κοτοπούλη, όπως και των Μυράτ, άνοιξε το ίδιο μεγαλόψυχα και για την Μαρία. Διηγείται η Άννα Καλουτά:
Πότε η Κοτοπούλη έπαιρνε εμένα στο σπίτι της και πότε οι Μυράτ έπαιρναν τη Μαρίκα μας. Μας είχαν και μας περιποιόντουσαν σαν να ήμαστε παιδιά τους…
Και τι δε μας έδιναν; Φαγητά, του πουλιού το γάλα! Γλυκά! Παιχνίδια! Και το πιο σπουδαίο, που το είχαμε περισσότερο ανάγκη: Στοργή!
Και φτάνουμε στην τρίτη και καθοριστική σύμπτωση: στα 1927 η Κοτοπούλη αποφασίζει να ανεβάσει το έργο «Στοργή» του Ανρί Μπατάιγ και χρειάζεται για την παράσταση δύο κοριτσάκια. Φυσικά το μυαλό της Κοτοπούλη πήγε στην Άννα και στη Μαρία. Η Κατίνα Καλουτά δίνει την άδειά της και η Κοτοπούλη αρχίζει το «φροντιστήριο» ηθοποιίας. Οι συμβουλές της επικεντρώνονται στο να καταφέρουν τα κορίτσια να μιλήσουν δυνατά ώστε να ακουστούν από το κοινό. Μάλιστα η Άννα πήρε τόσο τοις μετρητοίς τις συμβουλές της Κοτοπούλη ώστε στην πρεμιέρα φώναξε τόσο δυνατά που οι θεατές ξέσπασαν σε γέλια. Πάντως στο τέλος της παράστασης το χειροκρότημα και για τα δύο κορίτσια ήταν ιδιαίτερα θερμό και λίγο αργότερα, στα παρασκήνια, η αθυρόστομη Κοτοπούλη πήρε στην αγκαλιά της την Άννα και της είπε: «Μωρή κωλοθεατρίνα, ρεζίλι μ’ έκανες! Από δράμα μου το ‘κανες κωμωδία. Έλα να σε φιλήσω!» Εδώ τελειώνουν οι συμπτώσεις. Γιατί δεν μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση το γεγονός πως και στα δύο επόμενα έργα της Κοτοπούλη υπήρχαν επίσης ρόλοι για μικρά κορίτσια! Μετά από αυτά τα δύο έργα, τα Καλουτάκια είναι πλέον διάσημα και αμείβονται με μισθό 6.000 δραχμών, ποσό τεράστιο για την εποχή. Με τα λεφτά αυτά η μητέρα τους έγραψε τα κορίτσια εσωτερικές στην Ιόνιο Σχολή για να αποκτήσουν μια αξιοπρεπή μόρφωση. Κάποια στιγμή, όταν εξαντλήθηκαν τα έργα με παιδιά, η Κοτοπούλη αποφασίζει να ανεβάσει έργο χωρίς παιδικούς ρόλους. Όμως τα Καλουτάκια δε θα μείνουν άνεργα. Είναι πλέον διάσημα -είναι και καλοκαίρι και τα σχολεία έχουν κλείσει- και αρχίζουν μια πολύ πετυχημένη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με χαριτωμένα μουσικά νούμερα. Θα ακολουθήσουν αμέτρητες θεατρικές εμφανίσεις στην Αθήνα με διάσημους πρωταγωνιστές της εποχής που θα βοηθήσουν να δημιουργηθεί ο θρύλος με το όνομα «Καλουτάκια».
πηγές:
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ «ΕΝΑΣ ΘΡΥΛΟΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΝΝΑ – ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΟΥΤΑ»
Εκδόσεις ΣΜΥΡΝΙΩΤΑΚΗΣ
Τα Καλουτάκια......
Όμως η Άννα Καλουτά παντρεύτηκε κυριολεκτικά το θέατρο. Είχε τρεις σημαντικούς έρωτες στην ζωή της τους προσπέρασε και έμεινε μαζί με το θέατρο μέχρι το τέλος της ζωής της.
Πόλεμος και Κατοχή
Και φτάνουμε στο 1940. Λίγες μέρες πριν την κήρυξη του πολέμου οι αδελφές Καλουτά επιχειρούν να κάνουν την πρώτη τους επίσημη θιασαρχική εμφάνιση στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο Παλλάς της παραλίας, έχοντας ως κομπέρ τον, δημοφιλέστατο στην Αθήνα, Μίμη Τραϊφόρο. Σύμφωνα με το βιβλίο του Κώστα Τομανά Το θέατρο στην παλιά Θεσσαλονίκη, στον θίασο ανήκει και μια νεαρή τραγουδίστρια που λίγους μήνες πριν ξεκίνησε την καριέρα της στην πρωτεύουσα: η Ρένα Βλαχοπούλου, "προστατευόμενη" του Τραϊφόρου από την "Όαση", όπου εκείνος την παρουσίαζε δυο μήνες πριν. Ο πόλεμος αναγκάζει τον θίασο να διακόψει τις παραστάσεις του και να επιστρέψει άρον-άρον στην Αθήνα παρατώντας σκηνικά και βεστιάριο. Λίγες μέρες μετά οι Καλουτά, ο Τραΐφόρος κι η Βλαχοπούλου εντάσσονται στο δυναμικό του θεάτρου Μοντιάλ όπου μαζί με τον Μάνο Φιλιππίδη, τον Μίμη Κοκκίνη, την Ηρώ Χαντά και βέβαια τη Σοφία Βέμπο γράφουν ιστορία με τις πολεμικές επιθεωρήσεις που παρουσιάζουν με εξαιρετική επιτυχία. Η Άννα Καλουτά ντύνεται ευζωνάκι για να αναβιώσει ένα παλιό νούμερο από τα Πολεμικά Παναθήναια του 1912 και κάνει το κοινό να παραληρεί: "Εν δυο, εν δυο, φουστανέλα, τσαρούχι, φουνταφές..." Ταυτίζεται τόσο πολύ με τον ρόλο αυτόν που δεν θα τον εγκαταλείψει στη μετέπειτα καριέρας της. Κάθε τόσο θα παρουσιάζεται μια αφορμή για να ντυθεί και πάλι τσολιάς...
Δεκαετία του '80
Το 1980 πραγματοποιεί την καλύτερη ίσως κινηματογραφική της εμφάνιση στην ταινία Ελευθέριος Βενιζέλος του Παντελή Βούλγαρη παίζοντας τέσσερα επιθεωρησιακά νούμερα (γραμμένα από τον Βούλγαρη, τον Λουκιανό Κηλαηδόνη και τον Λευτέρη Παπαδόπουλο) που δίνουν το στίγμα τεσσάρων διαφορετικών χρονικών στιγμών στην πορεία του μεγάλου πολιτικού. Τέσσερις εξαιρετικές σκηνές που αποτελούν την καλύτερη καταγραφή της θεατρικής της περσόνας--μόνο η εμφάνισή της στη Βραδιά επιθεώρησης του Γιώργου Λαζαρίδη και του Γιώργου Κατσαρού μπορεί να τις συναγωνιστεί (αν και, από ό,τι διαβάζω, είχε εμφανιστεί μαζί με τη Μαρία και σε ένα αφιέρωμα του Γιώργου Παπαστεφάνου, το οποίο η ΕΡΤ... έσβησε!)...
Θαυμάστε σ' αυτό το σημείο δυο από τα τέσσερα νούμερα της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη.
ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ-ΜΠΡΑΒΟ ΚΟΛΟΝΕΛΛΟ- ΑΝΝΑ ΚΑΛΟΥΤΑ- 1979
ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ '40 ΤΟ "ΜΠΡΑΒΟ ΚΟΛΟΝΕΛΛΟ" ΤΩΝ ΑΛΕΚΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗ ΑΝΕΒΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΙΑΣΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΟΥΣΟΥΡΗ ΣΤΟ ΤΟΤΕ ΘΕΑΤΡΟ "ΑΛΙΚΗ" ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΟΥΣΟΥΡΗ ΤΗΣ ΠΛ. ΚΑΡΥΤΣΗ.ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΕΙΧΑΝ ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΨΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΤΟ 1979 ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΟΠΩΣ Η ΑΝΝΑ ΚΑΛΟΥΤΑ, Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΙΩΝΑΚΗΣ, Ο ΤΑΚΗΣ ΜΗΛΙΑΔΗΣ , Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΠΠΗΣ, Ο ΜΑΚΗΣ ΔΕΜΙΡΗΣ, Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Η ΤΙΤΙΚΑ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ κα.
Η Άννα Καλουτά υπήρξε η απόλυτη πρωταγωνίστρια, η απόλυτη βεντέτα του ελληνικού μουσικού θεάτρου. Στην επιθεώρηση είθισται το πρώτο όνομα του θιάσου να εμφανίζεται πάντα τελευταίο στην αποθέωση για να χαρεί το χειροκρότημα του κοινού. Αυτό ακριβώς έκανε η Άννα Καλουτά: περίμενε να υποκλιθούν όλες/όλοι οι τελευταίες/οι μεγάλες/οι της γενιάς της, η Ρένα Ντορ, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Κώστας Χατζηχρήστος, η Ρένα Βλαχοπούλου, η Μαρία Καλουτά, η Σπεράντζα Βρανά. Και τελευταία, κορυφαία, εμφανίστηκε κι εκείνη στη σκηνή για το φινάλε της, κρατώντας δικαιωματικά για τον εαυτό της αυτή τη θέση.
Μία υπέροχη ερμηνεία της μαγευτικής ηθοποιού Έλλης Λαμπέτη. Σε αυτό το βίντεο μόνο ακούμε μια φωνή δεν βλέπουμε ούτε κινήσεις ούτε σκηνικά ούτε πως κινείται η Έλλη Λαμπέτη στον χώρο ούτε την έκφραση του προσώπου της. Ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί την φωνή της και την χρεία της μας δείχνει πόσο σημαντικό είναι να χρησιμοποιούμε την φωνή μας ανάλογα με το παίξιμο μας. Μόνο και μόνο με την φωνή της μπορούμε να καταλάβουμε με το πως κινείται στο χώρο πως είναι η έκφραση του προσώπου της άλλα ακόμα και πως είναι ο χώρος στον οποίο βρίσκεται.
Οπότε ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούμε την φωνή μας είναι πολύ σημαντικό στο να στηρίξουμε ένα θεατρικό έργο.
Μεγάλη θεατρίνα, που με την προσωπικότητα, την ακτινοβολία και το ταλέντο της, κυριάρχησε στο πρώτο μισό του αιώνα. Είχε την αξιοθαύμαστη ικανότητα να παίζει όλα τα θεατρικά είδη από επιθεώρηση μέχρι αρχαία τραγωδία.
Οι γονείς της –ηθοποιοί και οι ίδιοι- την παίρνουν στον θίασο τους από μικρό παιδί, όπου περιοδεύει ασταμάτητα στην ελληνόφωνη Ανατολή. Το 1903 κάνει στο Βασιλικό Θέατρο το ντεμπούτο της, στο ρόλο του Πουκ("Όνειρο Θερινής Νυχτός"). Στο Βασιλικό θέατρο, θα γνωρίσει τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες της: Αθηνά στην "Ορέστεια", Ιφιγένεια στο ομώνυμο έργο του Γκαίτε, Βιόλα στη "Δωδέκατη νύχτα", Μαργαρίτα στον "Φάουστ" κ.ά.
Το 1908 σχηματίζει δικό της θίασο και τον διατηρεί μέχρι το θάνατο της, στο θέατρο Κοτοπούλη της Ομόνοιας αρχικά και από το 1936 στο Ρεξ που θα της παραδοθεί λαμπρό και ολοκαίνουριο.
Τον ίδιο χρόνο άλλη μια νεαρή πρωταγωνίστρια, η Κυβέλη, ξεκινάει δικό της θίασο και έτσι αρχίζει και η παροιμιώδης αντιζηλία τους, καλλιτεχνική και εισπρακτική.
Σταθμοί στην καριέρα της στάθηκαν: η "Εκάβη" του Ευριπίδη (1927) σε σκηνοθεσία Φ.Πολίτη, η δημιουργία της Ελεύθερης Σκηνής (άνοιξη 1929-Ιούνιος 30) με τους Σπ. Μελά και Δ. Μυράτ, η καλλιτεχνική περιοδεία της στην Αμερική (Νοέμβριος 1930 –Φεβρουάριος 1931), η αναμέτρηση της πάνω στο σανίδι με την Κυβέλη ("Μαρία Στιούαρτ", "Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα", "Το επάγγελμα της κυρίας Γουώρεν") και το 1937 στο καινούριο θέατρο Κοτοπούλη (Ρεξ) η συνεργασία της με τον Γιαννούλη Σαραντίδη. Στο Ρεξ το κοινό της θα την χειροκροτήσει σε πολλά έργα. Αναμεσά τους και τα: "Όπως σας αρέσει", "Δον Χουάν", "Μακμπέθ", "Το έκτο πάτωμα".
Στη διάρκεια του πολέμου και της κατοχής οι εμφανίσεις της είναι σπανιότατες χωρίς όμως η ίδια να χάνει την ζωντάνια της και το 1951 αθλοθετεί το έπαθλο της καλύτερης ηθοποιού.
Η δημιουργική της σταδιοδρομία θα τελειώσει σε περιοδεία όπως άρχισε, στις 24 Μαρτίου 1953, στη Σύρο.
Αυλαία και πάμε και περπατάμε σε μια ευθεία φωτεινή. Αυλαία και πάμε εδώ γελάμε να μοιραστούμε τη σκηνή. Αυλαία και πάμε εδώ γελάμε, το χειροκρότημα στα δυο. Αυλαία και πάμε και περπατάμε, μισό εσύ μισό εγώ. Αυλαία και πάμε κι ακολουθάμε μια μυστική διαδρομή. Αυλαία και πάμε και ακολουθάμε το τέλος σαν καινούργια αρχή ξανά μαζί.
Κάτω απ' τα φώτα οι συγνώμες της ζωής μας κάνουν μπαμ ό,τι αγαπήσαμε θα μείνει ένα ατέλειωτο σαρδάμ αξεδιάλυτο.
Αυλαία και πάμε θα σεργιανάμε μες στα σκοτάδια της σκηνής. Αυλαία και πάμε θα σεργιανάμε κόντρα σε χίλιους προβολείς. Αυλαία και πάμε ξαναπετάμε έλα ν' ανοίξουμε φτερά. Αυλαία και πάμε ξαναπετάμε καινούργια ορχήστρα ξεκινά. Αυλαία και πάμε και δεν γυρνάμε, ταξίδι αρχίζει μόλις βγει το φεγγαράκι στη σκηνή ξανά μαζί.
