Το Θέατρο μας η Ζωή μας (παρουσίαση)

Πρόκειται για μια παρουσίαση με θέμα <<ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ>>. Περιέχονται εικόνες, βίντεο, η ιστορία του θεάτρου και η εξέλιξη του, φιλοσοφίες για το θέατρο και αφιερώματα. Αξίζει τον κόπο για μια μάτια. Το Θέατρο μας η Ζωή μας (παρουσίαση)

«Νίτσε – Βάγκνερ, Ένα Θέαμα για το Φασισμό» στο Θέατρο: «Τόπος Αλλού»

Σήμερα το απόγευμα είχα την εμπειρία να δω την παράσταση «Νίτσε – Βάγκνερ, Ένα Θέαμα για το Φασισμό» στο Θέατρο: «Τόπος Αλλού».
Το κεντρικό θέμα της παράστασης ήταν ο φασισμός.
Τα έργα δυο μεγάλων ιστορικών προσώπων του Νίτσε που ήταν φιλόσοφος και του Βάγκνερ που ήταν μουσικός διαστρεβλώθηκαν από τους φασίστες,τον Χίτλερ και  τον Μουσολίνι και χρησιμοποιήθηκαν όπως βόλευε αυτούς και την ιδεολογία τους. Ενώ ούτε ο Νίτσε ούτε ο Βάγκνερ ήταν φασίστες!Ο ρατσισμός είναι αποτέλεσμα των προηγούμενων γεγονότων και κυρίως αποτέλεσμα του Φασισμού!

Οι ηθοποιοί εξαιρετικοί. Ο κάθε ηθοποιός ήταν προσηλωμένος σε αυτό που έκανε. Πάρα πολύ καλοστημένο. Υπήρχε μαγεία.
Στο τέλος της παράστασης οι ήρωες του έργου Νίτσε – Βάγκνερ κάνουν έναν τραγικό διάλογο ιδιαίτερα συναισθηματικά φορτισμένο.
Μέσα σε αυτόν τον διάλογο οι δυο ήρωες θυμούνται όλα όσα έχουν συμβεί από το παρελθόν και συνειδητοποιούν το τι γίνεται στον τότε κόσμο.
Και ίσως θα ταίριαζε η φράση  tου Frank Capra, 1897-1991, Αμερικάνου σκηνοθέτη η οποία λέει: Έκανα λάθος. Νόμιζα ότι είναι δράμα όταν κλαίει ο ηθοποιός, αλλά δράμα είναι όταν κλαίει η αίθουσα.

Βαγγέλης Χαμπιλίδης

27 Μαρτίου Παγκόσμια ημέρα Θεάτρου!!!

Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου είναι η ετήσια γιορτή της διεθνούς θεατρικής κοινότητας, από το 1961, όταν πρωτοεμφανίσθηκε με πρωτοβουλία του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Εορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου, με θεατρικά δρώμενα και άλλες συναφείς με το θέατρο εκδηλώσεις, που διοργανώνονται από τα εθνικά τμήματα του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης που συνενώνει τους επαγγελματίες του θεάτρου και συνεργάζεται στενά με την UNESCO.

Κάθε χρόνο ένας άνθρωπος του θεάτρου αναλαμβάνει να γράψει το μήνυμα του εορτασμού, το οποίο είθισται να διαβάζεται στα θέατρα πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου. Το φετινό μήνυμα (2016) ανήκει στον Ρώσο σκηνοθέτη Ανατόλι Βασίλιεφ και έχει ως εξής:

Χρειαζόμαστε το θέατρο;
Αναρωτιούνται χιλιάδες επαγγελματίες του χώρου απογοητευμένοι από το θέατρο και εκατομμύρια άνθρωποι που κουράστηκαν απ’ αυτό.
Τι το χρειαζόμαστε;
Σε μια περίοδο που η θεατρική σκηνή είναι τόσο ασήμαντη σε σύγκριση με τις αυθεντικές τραγωδίες της αληθινής ζωής που παίζονται στις πλατείες των πόλεων και σε κάθε κομμάτι γης της χώρας.
Τι σημαίνει για μας;
Χρυσοποίκιλτα θεωρεία και εξώστες, βελούδινες πολυθρόνες, βρώμικα παρασκήνια, λαμπερές φωνές ηθοποιών ή και το αντίθετο, κάτι που μπορεί να μοιάζει φαινομενικά διαφορετικό: μαύρα κουτιά, λεκιασμένα με λάσπη και αίμα, μαζί με ένα σωρό από φανατισμένα γυμνά κορμιά μέσα.
Τι είναι ικανό να μας πει;
Τα πάντα!
Το θέατρο μπορεί να μας πει τα πάντα.
Πώς οι θεοί κατοικούν στον ουρανό και πως οι φυλακισμένοι εξοντώνονται σε ξεχασμένες υπόγειες σπηλιές και πως το πάθος μπορεί να μας ανυψώσει, και πως η αγάπη να καταστρέψει, και πως κανένας δε χρειάζεται έναν καλό άνθρωπο σ’ αυτόν τον κόσμο, και πως η απάτη βασιλεύει και πως οι άνθρωποι ζουν σε διαμερίσματα ενώ τα παιδιά βολοδέρνουν στα προσφυγικά στρατόπεδα, και πως όλοι πρέπει να επιστρέψουν στην έρημο και πως μέρα με τη μέρα είμαστε αναγκασμένοι να χωρίζουμε από τους αγαπημένους μας, -το θέατρο μπορεί να πει τα πάντα.
Το θέατρο υπήρχε από πάντα και θα παραμείνει για πάντα.
Και τώρα τα τελευταία 50 ή 70 χρόνια είναι ιδιαίτερα αναγκαίο. Επειδή αν κοιτάξετε όλη την τέχνη που απευθύνεται στο κοινό μπορείτε να δείτε ότι μόνο το θέατρο μας δίνει -μία λέξη από στόμα σε στόμα, μία ματιά από βλέμμα σε βλέμμα, μία χειρονομία από χέρι σε χέρι, και από σώμα σε σώμα. Δε χρειάζεται κανένα ενδιάμεσο για να λειτουργήσει ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα, αποτελεί την πιο διάφανη μορφή φωτός, δεν ανήκει ούτε στον νότο, ούτε στον Βορρά, ούτε στην Ανατολή, ούτε στη Δύση -όχι, είναι η ουσία του ίδιου του φωτός, που λάμπει και από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου, αναγνωρίζεται αμέσως από κάθε άνθρωπο, είτε εχθρικό είτε φιλικό προς αυτό.
Και χρειαζόμαστε θέατρο που πάντα παραμένει διαφορετικό, χρειαζόμαστε θέατρο πολλών διαφορετικών ειδών.
Κι όμως, νομίζω ότι από όλες τις δυνατές μορφές και σχήματα θεάτρου ή αρχαϊκή του φόρμα θα αποδειχθεί ότι είναι σε περισσότερη ζήτηση. Το τελετουργικό θέατρο δεν μπορεί να έρχεται τεχνικά σε αντίθεση με αυτό των «πολιτισμένων» εθνών. Η κοσμικός πολιτισμός γίνεται τώρα όλο και πιο πολύ χειραφετημένη όπως ονομάζεται «η πληροφορία του πολιτισμού» σταδιακά αντικαθιστά και εξορίζει απλές οντότητες καθώς και την ελπίδα μας να τις συναντήσουμε κάποια μέρα.
Αλλά τώρα μπορώ να κοιτάξω καθαρά: το θέατρο έχει τις πόρτες του ορθάνοιχτες. Ελεύθερη είσοδος για όλους και τον καθένα.
Στο διάολο τα γκάτζετ και τα κομπιούτερ -πηγαίνετε απλώς στο θέατρο, κάντε κατάληψη στις θέσεις της πλατείας και στους εξώστες, ακούστε τα λόγια και κοιτάξτε τις ζωντανές εικόνες! – είναι το θέατρο μπροστά σας, μην το αμελείτε και μη χάνετε την ευκαιρία να συμμετέχετε σ’ αυτό- είναι μάλλον η πιο πολύτιμη ευκαιρία που μοιραζόμαστε στην μάταιη και γρήγορη ζωή μας.
Χρειαζόμαστε κάθε είδους θεάτρου.
Υπάρχει μόνο ένα θέατρο που σίγουρα δεν χρησιμεύει σε κανέναν -εννοώ το θέατρο των πολιτικών παιχνιδιών, το θέατρο της πολιτικής «ποντικοπαγίδας», το θέατρο των πολιτικών, το μάταιο θέατρο της πολιτικής. Αυτό που σίγουρα δεν χρειαζόμαστε είναι το θέατρο του καθημερινού τρόμου -είτε ατομικού είτε ομαδικού, αυτό που δε χρειαζόμαστε είναι το θέατρο των νεκρών σωρών και του αίματος στους δρόμους και τις πλατείες, στις πρωτεύουσες και στις επαρχίες, ένα ψεύτικο θέατρο συγκρούσεων μεταξύ θρησκευτικών ή εθνικών ομάδων…

Η Ελένη του Ευριπίδη στο θέατρο Κνωσός

Ήρθε η ώρα να κάνουμε κριτική!

Είχα την τύχη να παρακαλουθήσω την Ελένη του Ευριπίδη στο θέατρο Κνωσός.

 Ανοίγει η αυλαία ο σκηνοθέτης-αφηγητής Λάμπρος Τσάγκας αρχίζει να αφηγείται ίσα ίσα την υπόθεση ξαφνικά εμφανίζεται μια γυναικά λεπτή με μαύρα μαλια που φοράει ένα χρυσό περικάρπιο στο αριστερό μπράτσο της και ένα φλογερό κόκκινο φόρεμα που πηγαίνει και κάθεται πάνω στον τάφο του Πρωτέα τα πρώτα δάκρυα άρχισαν να κυλούν στο πρόσωπο μου πρώτη φορά στην ζωή μου όσο η Ελένη λέει τον μονόλογο. Της αρχίζουν τα δάκρυα μου να γίνονται εντονότερα μπαίνει και ο Χορός και της επισημαίνει ότι εκείνη φταίει τώρα ποια δεν μπορώ να συγκρατήσω το έλεος και φόβος. 

22 χρόνια χωρίς την Μελίνα Μερκούρη

"Ότι έχουμε και δεν έχουμε είναι ο πολιτισμός, είναι η κληρονομιά μας. Χωρίς αυτά, είμαστε κανείς"

Σαν σήμερα έφυγες και πήγες ψηλά, πολύ ψηλά. Σου συνέβησαν πολλά ευχάριστα γεγονότα οι έρωτες σου, η ηθοποιία σου, η γέννηση σου από αυτήν την μικρή ασήμαντη άλλα και σύγχρονός μαγευτική Ελλάδα αλλά και στην ζωή σου υπήρξαν πολλές δυστυχίες και πολλές δοκιμασίες λόγου χάρη η αφαίρεση της Ελληνικής υπηκοότητας την εποχή της δικτατορίας και είπες το περίφημο αυτό: <<Εγώ γεννήθηκα Ελληνίδα και Ελληνίδα θα πεθάνω ο κύριος Παττακός και οι τέσσερις συνταγματάρχες γεννήθηκαν φασίστες και φασίστες θα πεθάνουν.>> Αχ και αυτή επιθυμία σου για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα δεν βλέπω να πραγματοποιείται γι αυτό:

Σε ονομάζω ΧΑΡΑ σε ονομάζω ΔΥΝΑΜΗ σε ονομάζω ΕΛΠΙΔΑ σε ονομάζω ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ σε ΟΝΟΜΑΖΩ ΕΛΛΑΔΑ!! Γεια σου Μελίνα Μερκούρη και να με κοιτάς από εκεί ψηλά...

Ο Έρως

   14/2/2016

Αχ ο έρως! Ο έρωτας είναι η ζωή μου, εννοώντας και εσένα που μου χάρισες  αυτή την βραδιά από την ζωή σου. Βαδίσαμε μαζί χέρι χέρι τους τσιμεντένιους δρόμους της Αθήνας που τους μεταμορφώσαμε  με το βήμα μας την ακτή μιας θάλασσας. Η σημερινή νύχτα καεί όλο φωτιά και είναι γεμάτη πάθος χάρις σε ΕΣΕΝΑ. Αυτή την βραδιά πραγματοποιήσαμε τα όνειρα μας. Αχ αυτό το χαμόγελο σου το αγνό που φωτίζει τα δικά μου σκοτάδια και την θλίψη των βραδιών μου. Και τα μάτια σου αχ αυτά τα μάτια σου… τα καστανά που μου φέρνουν στο νου την άνοιξη. Το επίμονο βλέμμα σου πάνω μου με έκανε να σε θέλω ακόμα πιο πολύ. Οι κινήσεις οι εκφράσεις σου με έκαναν να θαυμάζω ακόμα και το πώς πιάνεις το ποτήρι για να ξεδιψάσεις με νερό και έτσι όπως το ακούμπαγες στα χείλη σου… Τόσο πολύ μου αρέσαν. Και το άρωμα σου αυτό το ελαφρύ βρίσκεται ακόμα στο σώμα μου και πιστεύω πως θα με συντροφεύει στις ημέρες και στα βράδια. Όταν είμαστε μακριά έρχεσαι στο ύπνο μου να ηρεμήσεις και να απαλύνεις τους ψυχικούς μου τραυματισμούς… Με ρώτησες πως πέρασα.. Πφφ ήταν όνειρο  ζωής που πραγματοποιήθηκε μπροστά στα μάτια μου και το αγκάλιασα με τα χεριά μου και με συνόδευσε μέχρι το συναίσθημα του ερωτά. Αχ αυτός έρως πολύ πέθαναν από αυτόν όμως πολύ γλυκά.. σε ευχαριστώ για την βραδεία αυτήν.

Βαγγέλης Χαμπιλίδης

Λεωφορείον ο Πόθος!!! Τεννεσσή Ουίλλιαμς

Υπόθεση

Η Μπλανς Ντυμπουά, μια υπερευαίσθητη, ώριμη ηλικιακά -και διόλου συναισθηματικά- γυναίκα φτάνει εξαντλημένη και πάμπτωχη στην πόρτα της μικρότερης αδελφής της Στέλλα και του συζύγου της Στάνλεϊ Κοβάλσκι. Η Μπλανς εγκαθίσταται σχεδόν απρόσκλητη στο ολίγων τετραγωνικών φτωχικό σπίτι του ζευγαριού και επιμένει να ζει νοσταλγώντας περασμένα "μεγαλεία". Η κόντρα της Μπλανς με τον πουριτανό και σκληροτράχηλο οικονομικό μετανάστη από την Πολωνία, Στάνλεϊ, κρύβει έναν απαγορευμένο και έντονο ερωτισμό.
Το αξεπέραστο έργο του Ουίλιαμς (με τις τραγικές εμπειρίες της ζωής του, τσακωμοί στο σπίτι, αδελφή με λοβοτομή, ομοφυλοφιλικές σχέσεις, μέθη και τζόγος), βρίσκει μέσα από τη γεμάτη ενοχές ηρωίδα του Μπλανς και τον ''απόκληρο'' κοινωνικά Στάνλεϊ οικείες αναφορές στη σύγχρονη δυτική κοινωνία.
Πρόκειται για ένα κλασικό αριστούργημα, του οποίου οι ήρωες συγκινούν βαθύτατα και ωθούν την ευαισθησία να αυξηθεί, ώστε το βλέμμα να αναζητά το σκοτάδι για να αναγνωρίσει καλύτερα τα πράγματα.
Η συγκάλυψη χυδαίων "δολοφονιών" ανυπεράσπιστων ανθρώπων ποτέ δεν έλειψαν από τούτο τον κόσμο. Ο Ουίλιαμς το γνωρίζει και το τρίβει στη μούρη των εσαεί και απανταχού συνενόχων, προσβάλλοντας ευθέως συνειδήσεις που σιώπησαν όταν έπρεπε να φωνάξουν υπέρ του αδυνάτου.

Η πρώτη παράσταση του "Λεωφορείον ο πόθος" στην Ελλάδα έγινε το 1949 σε σκηνοθεσία Κάρουλου Κουν και ερμηνεία Μελίνας Μερκούρη και Βασίλη Διαμαντόπουλου, όπου ακούστηκε και για πρώτη φορά το τραγούδι "Χάρτινο το φεγγαράκι" σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι και στίχους Νίκου Γκάτσου. Ακολούθησαν πάμπολλες παραστάσεις, και το ρόλο-πρόκληση της Μπλανς Ντυ Μπουά έπαιξαν οι μεγαλύτερες Ελληνίδες ηθοποιοί από την Έλλη Λαμπέτη το 1965, μέχρι την Κάτια Δανδουλάκη το 1998. 

  

Το έργο Λεωφορείον ο Πόθος που πρωταγωνηστει η ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ μπορειτε να την δειτε  εδώ

ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ -Μονόλογος ("Λεωφορείον ο Πόθος")

Άννα Συνοδινού 1927 – 2016

Σπουδαία ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, που διακρίθηκε για τις ερμηνείες της, κυρίως σε ρόλους της αρχαίας τραγωδίας.

Η Άννα Συνοδινού γεννήθηκε στο Λουτράκι Κορινθίας στις 21 Νοεμβρίου 1927. Ήταν το όγδοο παιδί της οικογένειά της, που καταγόταν από την Αμοργό. Τελείωσε το Γυμνάσιο στην Αθήνα και στη συνέχεια φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1947-1949). Στη σκηνή  πρωτοεμφανίστηκε το 1948 στο έργο του Εντμόν Ροστάν «Σιρανό ντε Μπερζεράκ», που σκηνοθέτησε για το Εθνικό Θέατρο ο Δημήτρης Ροντήρης. Κατόπιν συνεργάστηκε με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τον Μίμη Φωτόπουλο και τον Νίκο Χατζίσκο στο ελεύθερο θέατρο.

Έπειτα από μερικές σποραδικές εμφανίσεις με το Εθνικό Θέατρο, υπήρξε μόνιμο στέλεχός του από το 1956 έως το 1964 και διέπρεψε για τις ερμηνείες της πλάι στην Κατίνα Παξινού, τον Αλέξη Μινωτή και τον Θάνο Κωτσόπουλο σε πρωταγωνιστικούς ρόλους της αρχαίας τραγωδίας, αλλά και του νεώτερου κλασικού ρεπερτορίου. Το 1955 και το 1957 τιμήθηκε με το έπαθλο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Ενδιάμεσα παντρεύτηκε τον πρωταθλητή του τριπλούν και έμπορο Γιώργο Μαρινάκη (1921-2009). 

Το 1965, η Άννα Συνοδινού ίδρυσε τον θίασο «Ελληνική Σκηνή» και αναζητώντας θεατρική στέγη εκμίσθωσε το παλαιό λατομείο του Λυκαβηττού και δημιούργησε το πασίγνωστο Θέατρο σε σχέδια του αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτου.

Με την επιβολή της δικτατορίας το 1967, διέκοψε τη θεατρική της δραστηριότητα. Η Χούντα ανακάλεσε την άδεια χρήσης του Θεάτρου του Λυκαβηττού και της αφαίρεσε το διαβατήριό της, ματαιώνοντας έτσι περιοδεία της στο εξωτερικό. Το διάστημα αυτό εργάστηκε ως δακτυλογράφος στην εμπορική εταιρεία του συζύγου της.

Το 1972 επανήλθε στο θέατρο. Εμφανίστηκε στο ρόλο της Ηλέκτρας στο Ηρώδειο και λίγο αργότερα ανασυγκρότησε την «Ελληνική Σκηνή», στην οποία συνεργάστηκε με τον Θάνο Κωτσόπουλο. Από το 1973 έως το 1975 πραγματοποίησε εμφανίσεις με το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Μετά την πτώση της δικτατορίας αφοσιώθηκε στην πολιτική. Εξελέγη βουλευτής Αθηνών με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας (1974, 1977, 1981, 1985, 1989) και διετέλεσε υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (1977-1980). Κατά τη διάρκεια της πολιτικής της σταδιοδρομίας εισηγήθηκε νομοθετικές προτάσεις για την προστασία των γερόντων, της μητρότητας, των παιδιών και ατόμων με ειδικές ανάγκες. Στον καλλιτεχνικό τομέα εισήγαγε τα μαθήματα καλλιτεχνικής παιδείας στη Μέση Εκπαίδευση, πρότεινε την ένταξη των ηθοποιών στο ΙΚΑ και την ίδρυση της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης. Το 1986 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με τον συνδυασμό του Μιλτιάδη Έβερτ.

Τον Μάρτιο του 1990 παραιτήθηκε του βουλευτικού της αξιώματος κατά τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Σε μία από τις ψηφοφορίες, η βουλευτής των Οικολόγων Εναλλακτικών Μαρίνα Δίζη, όταν κλήθηκε να ψηφίσει, άνοιξε ένα πανό, το οποίο έγραφε «Φτάνει το θέατρο για το +1, τον Πρόεδρο και το νέφος». Η ενέργεια αυτή εξόργισε την Άννα Συνοδινού, που σε ένδειξη διαμαρτυρίας υπέβαλε την παραίτησή της, τόσο από το βουλευτικό της αξίωμα, όσο και από το κόμμα της. Έκτοτε, δεν ξανασχολήθηκε με την πολιτική.

Τον ίδιο χρόνο επανήλθε στη θεατρική δραστηριότητα, ερμηνεύοντας, εκτός από αρχαίο δραματολόγιο, ρόλους του νεώτερου ελληνικού θεάτρου με το Εθνικό Θέατρο («Το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας» του Γρηγόρη Ξενόπουλου, «Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας» του Δημήτρη Κορομηλά). Εκτός από το θέατρο, εμφανίσθηκε σε ξένες και ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, καθώς και σε θεατρικές παραγωγές για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο.

Αξιοσημείωτο είναι και το εκπαιδευτικό της έργο. Δίδαξε στις θεατρικές σχολές του Εθνικού Θεάτρου, του Πέλου Κατσέλη, της Καλλιτεχνικής Εταιρείας Αθηνών και του Ωδείου Αθηνών. Έχει τιμηθεί με τα παράσημα Ευποιίας και τον Ταξιάρχη του Φοίνικος της Ελληνικής Πολιτείας, καθώς και με το μετάλλιο της πόλεως των Αθηνών. Τιμές τής έχουν αποδοθεί και από ξένα κράτη για την καλλιτεχνική της προσφορά (Δανία, Γαλλία, Λίβανος, Ιταλία).

Η Άννα Συνοδινοού είναι συγγραφέας του αυτοβιογραφικού «Πρόσωπα και Προσωπεία» (Εκδόσεις Βλάση,1998) και του βιβλίου θεατρικών αναμνήσεων «Αίνος στους άξιους» (Καστανιώτης, 1999).

Έφυγε από τη ζωή στις 7 Ιανουαρίου 2016, σε ηλικία 88 ετών.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/861#ixzz3waR40cGz

Η ρεαλιστική μορφή της Πρωτοχρονιάς

                                                                                                                                            1/1/2016

Σε λίγες ώρες, αλλάζει όπως συνήθως, κάθε πρώτη Ιανουαρίου ο χρόνος.

Οι περισσότεροι άνθρωποι το θεωρούν ως κάτι το υπέροχο, κάτι το ασυνήθιστο. Εγώ πάλι το βλέπω ως κάτι το συνηθισμένο.

Δώρα. Τα δώρα τα οποία θα μας χαράξουν στο πρόσωπο μας το ψεύτικο αυτό χαμόγελο, διάρκειας δύο ημερών, που μετά θα τα συνηθίσουμε και θα γίνονται όλο και πιο βαρετά.

Οι άνθρωποι, οι οποίοι σου θυμίζουν και σου εύχονται καλή χρονιά. Οι λιγότεροι από αυτούς με ένα αληθινό χαμόγελο στο πρόσωπο τους. Ενώ οι υπόλοιποι με ένα υποκριτικό και αναγκαστικό χαμόγελο.

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι υπήρξαν άτομα που τους έκαναν να θλίβονται και να δυσχεραίνονται αυτόν τον χρόνο. Και ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν αυτόν τον χρόνο και γενικά μέσα στην ζωή τους. Οι ονομαζόμενοι φίλοι υποκριτές. Άνθρωποι σκάρτοι, ψεύτικοι και αδύναμοι όπου είδαν τα δύσκολα στην μέση του χρόνου και τους άφησαν αβοήθητους και κρεμασμένους από μια κλωστή.

Εγώ πιστεύω πως πρέπει, έπρεπε αυτοί οι σκάρτοι να υπάρχουν και να υπάρξουν στην ζωή μου γιατί μου την έκαναν άνω κάτω κάτι που με κούρασε, με λύπησε, με δυνάμωσε ψυχικά αλλά και ότι χωρίς αυτούς η ζωή μου θα ήταν μια συνεχής comedy και τίποτα άλλο. Αλλά δεν θα ήταν άδικο να αγνοήσω τους πραγματικούς φίλους μου, που με βοήθησαν στα πάντα; Εε! Σε αυτούς τους βγάζω το καπέλο.

Ας παρασυρθώ και εγώ μαζί με τους υπόλοιπους μέσα στην ψευδαίσθηση του νέου έτους. Καλή Χρονιά!!!!

                                                                                                                         Βαγγέλης Χαμπιλίδης

                                                                                          

                           

Η άλλη πλευρά της ψυχής του ανθρώπου

Όταν  κάτι  με  προβληματίζει  ένα  οποιοδήποτε  θέμα   συνήθως κάθομαι  μπροστά  στην  σκηνή  του  θέατρού  και  την  κοιτώ.  Απλός  την κοιτώ.  Βλέπω  τις  όμορφες  και  βελούδινες  κουρτίνες  του  κόκκινου  χρώματος  που  με  βάζει  σε  σκέψη.  Να  λέω  πως  έτσι  είναι  η  ψυχή  του  ανθρώπου.  Σαν  την  αυλαία  του θεάτρου  που  την  περιμένεις  με  ανυπομονησία  να  ανοίξει.  Για να  δεις  τι  κρύβεται  πίσω  από  αυτήν.  Και  όταν  ανοίξει  βλέπεις μια  μαύρη  σκηνή.  Ναι  μαύρη.  Το  μαύρο  χρώμα  του  οποίου  σου  γεννά  μια  κατάθλιψη  αλλά  συγχρόνως  σου  δημιουργεί  και  μια  αίσθηση  περιπέτειας.  Λοιπόν  αρχίζω  να  είμαι  σίγουρος  γι’ αυτό  στο  ότι  έτσι  ακριβώς  είναι  και  η  ψυχή  του κάθε  ανθρώπου.  Αν  κάτσεις  και  ασχοληθείς  με  την  ψυχή  του αρχίζεις  να  μπαίνεις  σε  μια  έντονη  περιπέτεια  αλλά  και  συγχρόνως  σε  μια  κατάθλιψη  όχι  όπως  την  ξέρουμε  στην  πραγματικότητα.  Ιδιαίτερα  όταν  είσαι  ερωτευμένος  με  ένα πρόσωπο   πρέπει  να  δείξεις  ενδιαφέρον,  υπομονή, επιμονή  και  πειθαρχία  στην  ψυχή  του. 

Βαγγέλης Χαμπιλίδης

«Εξομολόγηση στον καθρέφτη»

«Καθρέφτη μου, σ' εσένα μιλάω, εσένα έχω μπροστά μου, άλλο κανένα. Οι άνθρωποι, φίλοι, χάθηκαν. Χάθηκαν απ' τη ζωή ή χάθηκε το νόημα που έβρισκαν σε μένα; Με κοιτάς, σε κοιτώ, ένα πρόσωπο νεανικό προσπαθώ να θυμηθώ, ωραίο ποτέ, όμως πάντα εκφραστικό της στιγμής και μόνο. Σ' αγνοούσα τότε κι έτρεχα, λαχάνιαζε το σώμα που μου είχε απομείνει –ανάπηρο απ' την αρχή–, ήθελα να το εκμεταλλευτώ, να το χαρώ, ν' αφεθώ στον αέρα, στη θάλασσα, στον αμερόληπτο έρωτα. Τις φιλενάδες μου με τα τέλεια κορμιά που έλαμπαν στον ήλιο, δεν ζήλεψα ποτέ, δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι οι άνθρωποι μου είχαν στερήσει κάτι που μου ανήκε. Και τώρα ήρθε της εξομολόγησης η ώρα. Μικρέ μου καθρέφτη, που τελευταία σ' έχω συνέχεια μπροστά μου για να σε συνηθίσω: Σε μισώ. Θα με συγχωρέσεις; Μίσος τι θα πει δεν ήξερα. Αλλά τώρα, να, βλέπω το πρόσωπό μου κι εξαγριώνομαι ενάντια στη φύση. Μέσα μου βαθιά, βέβαια, ξέρω ότι ο εχθρός μου δεν είσαι εσύ, αλλά ο χρόνος. Ο χρόνος όμως παραμένει πάντα ασύλληπτος αφού τα αμαρτήματά του όλο αναβάλλονται κι αυτός διαφεντεύει ακόμη τη ζωή μου. Καθρέφτη μου, θύμα είσαι κι εσύ του ανθρώπινου παραλογισμού. Σ' ευχαριστώ που μου παραστέκεσαι και μ' αφήνεις να σε μισώ.» 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ

Με πόσα φωτάκια θα στολίσεις την θλίψη σου φέτος;

Η πρώτη μέρα του χρόνου είναι πάντα η χειρότερή μου. Δε τη γουστάρω, παθαίνω κατάθλιψη, έχω άγχος.

Φέτος προσπάθησα να καταλάβω το γιατί, την ώρα που έπλενα τα πιάτα από το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. 

Στο νεροχύτη πάντα βρίσκω απαντήσεις. 

Και ναι, τελικά βρήκα.

Δεν υπάρχει πιο μελαγχολική εικόνα από ένα τέλειο χριστουγεννιάτικο δέντρο την Πρωτοχρονιά. Μοιάζει πεθαμένο και η ζωή του κράτησε τόσο λίγο. 

Και το βλέπεις, ξέρεις ότι θα τελειώσει, ξέρεις ότι θα κρατήσει λίγο αλλά και πάλι κρύβεις μέσα του τόσες ελπίδες. 

Κι αυτό σου τις ζωντανεύει, σαν αναβοσβήνει τα λαμπάκια του και ξεχνιέσαι. Λες τι ωραία που τα περνάμε. Και το φορτώνεις κι άλλο, κι άλλο. Και το κάνεις πανέμορφο, δικό σου. Όπως το θέλεις , εκεί που το θέλεις. Μόνο που σήμερα, δεν έχει δώρα να προσφέρει. Σου αναβοσβήνει ακόμα τα λαμπάκια, αλλά το ξέρεις πια, τελείωσε. Του χρόνου πάλι. Και του χρόνου δε θα είναι το ίδιο. Όσο κι αν προσπαθήσεις να θυμηθείς πως το ΄στησες.

Μισώ τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα. Αυτό. Και τα μισώ μόνο σήμερα γεγονός που λογικά θα πρέπει να τα ενοχλεί, αλλά καλά να πάθουν. Θα πάω τώρα να βγάλω τα λαμπάκια από την πρίζα. Από αύριο όλα θα είναι ούτως ή άλλως τα ίδια.

Μισώ τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα.

Γιατί μου θυμίζουν εσάς. Που για μένα μέχρι φέτος σημαίνατε ''Χριστούγεννα''.

-ΚΑΣΕΤΟΦΩΝΟ